Eurospoor 25 jaar! Het grootste modelspoorevenement anno 2017

modelspoorbaan van de Voornse Modelspoor Vereniging

Voor de 25e editie van Eurospoor togen we naar Utrecht, waar de Jaarbeurshallen ons wachtten. Ditmaal was het evenement niet weggestopt achterin, maar had het gewoon een prominente plek, waar het hoort!

een modelspoorbaan met industrie
Industrieel erfgoed

Er was weer een hoop te doen, van demonstraties hoe een modeltrein te repareren tot uitleg over hoe bomen gemaakt kunnen worden. Daarnaast zijn er steeds meer plekken waar de kleineren (of moet ik jonger zeggen?) onder ons hun besturingskwaliteiten konden testen. Menig lima-lokje werd uit een te scherpe bocht geslingerd.

modelspoorbaan van de Voornse Modelspoor Vereniging
Modelspoorbaan Voornse Modelspoor Vereniging

Mijn dank overigens voor de uitleg van Nick (?) die me precies kon uitleggen hoe het nu zat met TRIX, en met name die derde rail. Als niet-drierail rijder begreep ik nooit helemaal waarom TRIX treinen (mijn grootvader had er alleen een lokje van) niet op Marklin spoor konden rijden. Nu weet ik dat dit drie-lok systeem ook gelijkstroom betreft, waarbij alle drie de rails geïsoleerd zijn.  Zodoende kunnen er twee, en met bovenleiding drie verschillende loks analoog tegelijk rijden.

modeltrein Diesel Elektrisch 3
DE3 op een Nederlandse baan

Wat mij verder opviel was de toch meer opgetogen stemming ten opzichte van vorig jaar. Het was gewoon gezelliger had ik de indruk. Misschien is ook in modelspoorland de crisis nu toch echt voorbij. Laten we het hopen. In elk geval de hartelijke complimenten aan Leo en Chitra die dit elk jaar weer organiseren. Petje af!

De foto’s vind je verder als gewoonlijk op Facebook, en de video hieronder:

 

 

Voor whimps

Afgelopen week zat ik tijdens de dagelijkse lunch naast een gezelschap waarvan een landelijk bekend journalist de boventoon voerde. Deze man van in de veertig, over duidelijk erg vol van zichzelf, vond het nodig om af te geven op modelspoorliefhebbers. Dit waren volgens hem ‘whimps’. ‘Liever een man met een motor dan een met modeltreinen’, zo dacht hij dat zijn vrouwelijk gezelschap (dames in dezelfde leeftijdscategorie) er over zou denken.

Allereerst wil ik even kwijt dat ik een hekel heb aan mensen die neerkijken op anderen, en al helemaal aan hen die zich beter voelen dan anderen die ze niet kennen. Wat voor journalist ben je überhaupt als je je zo gedraagt?

Maar goed, dat zijn negatieve gedachten, en daar wil ik ook van af. Dus, laten we eens kijken waarom de hobby geschikt is voor iedereen. Sterker, iedereen zou er voordeel aan hebben om een modelspoorder te zijn!

Je leert omgaan met elektrotechniek.  Weet je het verschil tussen gelijk- en wisselstroom? Ampère en voltage? Als modelspoorder leer je het gauw genoeg. En achter de betekenis van kortsluiting kom je ook gauw genoeg. Ga je een stapje verder dan leer je ook nog een solderen, printplaatjes maken, etc. etc. Niet alleen komen deze vaardigheden goed uit in en rond het huis, maar een kind dat later van elektrotechniek zijn of haar vak maakt is zowat zeker van een baan, gezien er een groot gebrek aan techneuten bestaat.

HCC geeft uitleg over digitaal rijden

Je fijne motoriek wordt beter: niet alleen bij het eventueel solderen, maar ook al bij het aanleggen van de spoorbaan en het op de rails plaatsen van de treinen oefen je je oog- hand coördinatie.

Ga je over tot het bouwen van een volledige modelspoorbaan, dan komt daar nog een hoop creativiteit, doorzettingsvermogen, zelfbeheersing en leren plannen bij kijken. Kies je er voor de baan te automatiseren, dan komt daar nog softwarekennis, en eventueel leren programmeren bij. En ook dat zijn allemaal eigenschappen die in het dagelijks leven goed gebruikt kunnen worden.

En het spelen met de treinen dan? Daarbij leer je logistiek te plannen, vooruit te kijken en snel in te grijpen.

Concentratie bij het aansturen van de modelspoorbaan
Concentratie bij het aansturen van de modelspoorbaan

Als dat niet reden genoeg is om te concluderen dat modelspoorders geen whimps zijn, weet ik het ook niet meer. Voorbeelden? Whoopi Goldberg, Rod Steward, Johnny Cash, David Hasselhof, en nog zo wat wereldsterren.

 

Hoe het ooit begonnen is..

weet ik eigenlijk niet meer. Als jongetje van een jaar of zes raakte ik geïnteresseerd in treinen, vliegtuigen en in mindere mate auto’s. Die interesse in techniek is nooit verdwenen.

Maar terug naar het begin. Nadat zowel mijn broer en ik een startset cadeau gekregen hadden van Piko met niet-bestaande NS-treinen (de mijne met een diesellocomotief, hij met een stoomtrein) ben ik begonnen met mijn set steeds verder uit te bereiden.

Als klein jongetje kwam ik al in Amersfoort in de Flint, waar toen de modelbeurzen gehouden werden, en kocht van mijn zakgeld nog-net rijdende locomotieven en wagons van onder de tien gulden. De hoeveelheid telde, niet de staat van het model! Alles dat ik leuk vond kocht ik.

De collectie werd verder uitgebreid na het overlijden van mijn grootvader, die ook een zeer diverse verzameling had. Bovendien had hij enkele wagens en een locomotief in het blauw-wit geschilderd, met een lichtgrijs dak. Mocht iemand een idee hebben waarom hij voor deze kleuren heeft gekozen, ik hoor het graag! Hij woonde destijds in Rotterdam.

Modeltrein van mijn grootvader
Opa's handenarbeid

 

Een van de leukste treinen was wel een heel klein stoomlocomotiefje, dat op de modelbaan een ongekende snelheid wist te bereiken en op volle snelheid elke bocht rechtuit verliet. Zelfs de kat was niet in staat dit monster bij te houden.

Na verloop van tijd echter is dit racemonster waarschijnlijk doorgebrand. Er was geen beweging meer in te krijgen.

Pronkstuk van mijn collectie was uiteindelijk de TGV, die ik van mijn andere opa kreeg. Dit model van Lima heb ik altijd met extra zorg behandeld (voor zover dat gaat als jochie van acht) en is nog in redelijke staat. Nog steeds vind ik ‘m bijzonder.

De TGV van Lima
De TGV van Lima

Echter, de hoogtijdagen van mijn modelspoor waren geteld. Samen met mijn vader heb ik nog wel aan een treintafel gewerkt (de platen staan nog in het ouderlijk huis op zolder) maar na onze verhuizing zijn ze eigenlijk nooit meer uit de dozen gekomen.

Langzaam stonden ze te verstoffen, totdat ik, na gestudeerd te hebben, een vaste baan kreeg.

Op een dag bezocht ik, op verzoek van mijn moeder, de zolder aldaar om eens te kijken wat er zoal weg mocht. Zodoende kwamen de treinen weer in beeld. De dozen werden ingeladen in de auto en kwamen op mijn studentenkamer terecht.

Dat ik geen ruimte had voor modeltreinen maakte me niets uit, de nostalgie van mijn kindertijd was belangrijker. Bovendien besloot ik langzaam de modeltreinen te gaan aanschaffen die ik als kind zo mooi vond, maar die ik nooit kreeg noch kon betalen. Daarover meer in een volgende post..